003 Albert Röllich

341,00

Ze liep naar de bocht, daar waar de mosselschelpen lagen. Dan kijk je tot voorbij de mosselbank. Als hij erover vertelde, wilde hij haar meenemen om eindeloos te wandelen en te dromen. Ze keek. Gedachten van toen kwamen door haar hoofd: Het hoeft niet “Altijd november, altijd regen” te zijn. Laten we “dansen en vergeten” en de mooie herinneringen bewaren. Ze stond op, pakte een paar schelpen en liep de dijk op. En in de verte, voorbij de dijk, ?het laatste huis?. Het begon te regenen en zij voelde zijn tranen, omdat hij niet anders kon.

Maker:
Albert Röllich
www.albert-rollich.nl

Hoeveel
Category: