232 Marcel Verbrugge

Als we aannemen dat er in ons collectief onbewuste restanten huizen van ons vroeger, nomadisch bestaan, verklaart dat misschien de onrust, het verlangen en ons romantisch gevoel betreffende dat bestaan. In de volgende regels, die als een gedicht gelezen kunnen worden, heb ik mijn gevoel vertaald: Een nomade ben ik – wat neem ik mee – mijn oude huid – mijn status? – daar aan de einder – waar hemel aarde kust – en ik in mijn lief – de waarheid zie – instemming vind met haar – en binding in het laatste blauw.

Maker:
Marcel Verbrugge
www.marcelverbrugge.nl

Category: